Scoren op Ameland
Zes april was een zondag waarop de beide voetbal- verenigingen van het eiland hun eerste elftal mochten laten spelen op eigen bodem. De bezoekende elftallen, De Walden en FC Wolvega, waren teams met voor aanvang van de wedstrijd nog titelkansen. Voor de eilandteams is er een plaats is de onderste regionen van hun competie. Amelandia uit Hollum speelt in de zesde klasse, Geelwit aan de oostzijde van het eiland speelt nu nog in de tweede klasse. Uit de zesde klasse is geen degradatie mogelijk. Geel-Wit moet ernstig rekening houden met het verhuizen via de nacompetitie naar een klasse lager. In de bovenste alinea wordt een somber lijkend beeld van het Amelander voetbal geschetst. Ligt dit aan de kwaliteit van het voetbal of de inzet van de spelers? Aan de inzet ligt het niet. Er wordt flink gebikkeld. De strijdlust is er. De beelden aan de beide zijden laten zeker strijd zien. Er wordt behoorlijk gevoetbald. In het Hollumer kamp een zich kranig werende keeper Mark Molenaar, welke zo de opvolger van de op voetballeeftijd rakende Rene de Jong kan worden. Op het speelveld tussen Nes en Buren waren er onder andere een met veel beleving en inzet spelende Jaap Wouters en zijn zwager de stille stoere kracht van Geel-Wit Peter Oud.
Wat deed de tegenstander beter dan de verliezende elftallen van Amelandia en Geel-Wit; scoren. Dit jaar lijkt het enige wat telt aan eind, het vaker deporteren van de bal in het netje als de tegenstander niet besteedt aan de eilander elftallen. Op Ameland wordt meer aandacht en ook gelden besteedt aan het scoren voor gezondheid, dan aan vaker de bal tussen de witte balken door te schieten. Misschien dat er volgend jaar er volgend jaar een projekt scoren voor het kampioenschap kan worden georganiseerd.
foto’s: Jan Spoelstra
